Ik ben gisteravond met een vriendin naar de opname van De Wereld Draait Door geweest op het cultuurpark Westergasfabriek in Amsterdam, als gezellige afsluiter van ons pws. Het was een ontzettend leuke ervaring!
Ik ben altijd al benieuwd geweest hoe zo'n studio er uit zou zien, en ik had wel verwacht dat het klein zo zijn, maar niet dat het zo klein en knus was. Op tv lijkt het een stuk groter, wat men met camera's allemaal niet kan doen.
De onderwerpen en gasten vielen een beetje tegen en lagen niet helemaal in mijn interessegebied (Peter R. de Vries, een oud Olympisch kampioen, twee cabaretiers en een band die goed was, maar niet mijn smaak), maar desondanks was het ontzettend leuk om een keer te zien hoe zo'n opname en live-uitzending werkt. En Matthijs van Nieuwkerk natuurlijk. Geweldige man, aardig, grappig en leuk. Jammer dat hij toch echt wel iets te oud voor mij is.
Achter de camera's hing een quote die me toch wel raakte en die ik even wil delen, omdat het zo ontzettend waar is:
Je mist meer dan je meemaakt.
Iets om even over na te denken.
Sophie (vriendin) en ik zijn toch zeker een aantal keer in beeld geweest, ontzettend grappig om jezelf terug te zien. Alles bij elkaar opgeteld was dit een ontzettende leuke ervaring en ben ik zeker van plan om nog een keer te gaan!
En dan zijn er ineens tien dagen verstreken waarin ik iets had willen schrijven, maar ik niet zo goed weet wat. Nu al niet. Er gebeurt heel veel in de wereld, er gebeurt altijd veel in de wereld, maar wat moet ik over schrijven? Wat doet mijn mening ertoe? Er zijn genoeg andere onderwerpen om over te schrijven, maar om weer een stukje te plaatsen over muziek (de derde van de zes), om over vriendschappen, liefde (valentijnsdag) of school(stress) te schrijven, is ook zo standaard (en dat zal zeker nog veel meer komen). Dat wil ik dus allemaal niet. Maar wat dan? Om m'n blog nu al te verwaarlozen na slechts vijf berichten (en een aantal complimenten) is ook geen optie. Maar wat dan? Ik wil vandaag een stukje inspiratie met jullie delen.
Ik schrijf. Naas deze blog heb ik een schrijftumblr waar ik mijn geschreven creaties, variërend van korte zinnetjes tot gedichten, plaats. Schrijven komt ergens vandaan, er is een inspiratiebron. Bij mij wisselt deze bron dagelijks, ik schrijf over eigen ervaringen en over eigen gevoel, maar ik kan ook veel inspiratie halen uit geschreven werk van anderen. Niet alleen voor het schrijven, maar ook in het dagelijks leven. Korte quotes kunnen mij aan het denken zetten. Dit vind ik een hele mooie en is zo'n beetje mijn 'levensmotto' (al kan dat heel snel weer wisselen):
"Every day is a new beginning. Treat it that way. Stay away from what might have been, and look at what can be."
--Marsha Petrie Sue
Een simpele uitspraak, maar er is veel uit te halen. Opnieuw beginnen kan elke dag. Het roer omgooien, veranderen, verbeteren, het is altijd mogelijk. Wacht er niet mee. En ook; loslaten. Look at what can be. Kijk naar de mogelijkheden, durf te kijken, te voelen, te dromen. De toekomst komt vanzelf wel, het is aan jou om er iets van te maken. De mogelijkheden zijn er, de kansen zijn er. Het kan altijd.
Dat wil ik jullie graag meegeven vandaag.
Vandaag is het de Dag tegen pesten. Een thema-avond bij BNN waar zowel
bekende als onbekende Nederlanders vertellen over pesten, over gepest worden,
zelf pesten en de gevolgen en invloeden ervan. Hoewel de uitzending nog bezig
is nu ik dit typ, vind ik het nu al heftig.
De grote vraag rondom pesten is natuurlijk: Waarom? Waarom pesten
mensen elkaar? Waarom doen wij als mensen elkaar dit aan? Waarom? Ik weet het
niet. Ik weet wel dat pesten een enorme invloed kan hebben, ik zie en merk het
om me heen. Pesten is erg en pesten kan enorme gevolgen hebben, met in de
extreemste gevallen zelfmoord als uitweg. De laatste tijd is het steeds meer in
het nieuws, een twintigjarige jongen die zelfmoord pleegt, een vijftienjarig
meisje dat voor de trein springt, en daarnaast nog ontzettend veel
vergelijkbare situaties die het nieuws niet halen. Gaat het niet veel te ver? Loopt
dit niet heel erg uit de hand? Ik denk het wel, maar wat ik ook denk is dat
juist degene die pesten, zelf ook in de knoop zitten. Het is zo makkelijk, om
je af te reageren op anderen en zo jezelf voorbij te lopen. Ik wil het niet
goedpraten, maar ik denk dat dit wel een hele belangrijke factor is binnen het
pesten.
Pesten is heftig en pesten zou per direct gestopt moeten worden. Hoe? Ik
weet het niet. Als ik de oplossing had, dan werd er nu niet gepest. Ik denk dat
de oplossing in ons zit, in ons als mensen, in onze liefde en vriendschap voor
de medemens en in het besef dat je iemand van een enkele ‘grappige’ opmerking ongelukkig kan worden. Denk na. Denk
na voor je weer zo’n grapje maakt.
Sta op tegen pesten. Ik weet dat dit cliché klinkt, maar sta op tegen
pesten. Als ik al één iemand kan overhalen met dit blogje, als er al één iemand
is die nu een keer extra nadenkt voor dat grapje, voor die klap en voor het
pesten, dan ben ik al tevreden. Eén iemand van pesten redden is een begin. Laten
we dat begin met z’n allen maken. Kijk niet machteloos toe. Denk nu niet; ach,
pesten, dat doe ik niet. Help elkaar. Samen is sterker, liefdevoller en mooier.
