Pws-onderzoek: Muziek, leuk of nuttig?

Na de toetsweekstress van vorige week, was het vandaag tijd om het pws-onderzoek af te sluiten. Dat met een interessant onderwerp, een goede samenwerking, een mooi verslag en een prima presentatie. En vooral grote opluchting dat het eindelijk klaar is. We zijn zo'n 80 uur verder met bloed, zweet en tranen, en een mooi resultaat.

Ik heb onderzoek gedaan naar klassieke muziek en het concentratievermogen van brugklasleerlingen, met verrassende resultaten. Misschien hebben jullie wel eens van het "Mozart-effect" gehoord, het zou namelijk zo zijn dat de muziek van Mozart een postieve invloed heeft op de intelligentie en het concentratievermogen, maar verschillende wetenschappers twijfelen hier nog steeds over. Nieuwsgierig gemaakt door verschillende resultaten en conclusies, hebben mijn pws-maatje en ik besloten om dit zelf te gaan onderzoeken. En niet zonder resultaat. Klassieke muziek heeft wel degelijk invloed op het concentratievermogen, leerlingen werken langzamer maar nauwkeuriger met deze muziek op de achtergrond. Zeker interessant. Maar wat dit pws vooral leuk maakte, was de verscheidenheid van de leerlingen. Wij vroegen ze vooraf enkele vragen in te vullen, en ook tijdens het afnemen van de testen kwamen leuke dingen naar voren.
Geslacht: Nee!
Leer je wel eens met muziek (zo ja, wanneer, bij maakwerk, opdrachten of leerwerk)? Nee, alleen bij maken en leren.
"Klassieke muziek? Draaien jullie dan Gangnamstyle?"

En zo waren er nog meer grappige opmerkingen. Nu is het nog even afwachten op het cijfer, maar voor mij is dit pws nu al geslaagd!

Canto Ostinato

Canto Ostinato. Al vanaf de eerste keer dat ik een stukje Canto hoorde, heeft dit me geraakt. Ik keek de film “Over Canto” en ik werd geraakt door de verhalen die daarin verteld worden, maar ik werd vooral geraakt door de stukken muziek, door de klanken van de piano’s die ik nooit eerder had gehoord, maar die gelijk vertrouwd voelde. Vervolgens heb ik anderhalf uur Canto Ostinato geluisterd van de cd die erbij zat. En steeds meer ben ik Canto gaan luisteren, met als hoogtepunt een live optreden van pianoduo Jeroen en Sandra van Veen in Leiden. Ruim anderhalf uur pianomuziek, ontzettend veel verschillende mensen die op een matje lagen te luisteren, mensen met allemaal een eigen verhaal en eigen emoties, maar één duidelijke overeenkomst; liefde voor de muziek.

Canto Ostinato is een pianostuk voor één tot vier piano’s (maar kan ook uitgevoerd worden door andere instrumenten als marimba, harp of orgel), gecomponeerd door Simeon ten Holt (1923-2012), en kan door de pianist die Canto speelt zelf ingevuld worden. Dat is één van de dingen die Canto zo bijzonder maakt. Als Canto gespeeld wordt, is het altijd persoonlijk.

Canto raakt mensen. Muziek kan mensen veranderen, Canto verandert mijn leven. Canto is een muziekstuk waarin alle emoties terug te vinden zijn. Dit schreef ik vlak na mijn live-ervaring: Het is als een reis door gevoel en emotie, een reis door de muziek waar je na onbepaalde tijd van terugkomt als een iets ander mens. Veranderd, ontroerd, geraakt.

En zo kreeg ik vorige week een pakketje via de post met daarin de bladmuziek van Canto Ostinato, en zo zijn mijn eerste noten Canto een feit.

 

Ik zou nu willen zeggen dat jullie allemaal Canto moeten luisteren, maar het is wel muziek waar je voor open moet staan. Je moet emotie durven laten gaan, je moet je over durven geven aan de muziek. En als je dat kunt, is Canto Ostinato een hele bijzondere, waardevolle ervaring.

Toetsweek, dat hebben we ook weer gehad.

Ik geloof dat bijna alle middelbare scholen in Nederland ofwel vorige week, ofwel deze week toetsweek hebben gehad, en ik dus ook. Afgelopen week bestond uit veel stress, veel boeken, veel koffie, weinig slaap en vrijwel geen sociaal leven. En wat valt er nou over zo'n week te schrijven? Het is, bij mij in ieder geval, altijd hetzelfde verhaal.
Ik neem me voor om weken van tevoren te beginnen met leren, zodat ik in de desbetreffende week niet zo hard meer hoef te werken en zodat ik tijd genoeg heb om ook te ontspannen. Elke keer begin ik met het moeilijkste vak op tijd (natuurkunde in mijn geval), en ben ik daar zo lang mee bezig dat ik eigenlijk pas het weekend van tevoren aan de zeven andere vakken begin. Normaal gesproken werk ik op zaterdag, maar ook daar regel ik vrij van zodat ik alles vast een keer kan doornemen in dat weekend, en uiteindelijk is het dan zondagavond en heb ik slechts de twee toetsen voor de maandag geleerd en is er aan de andere vakken nog steeds niks gedaan. Ja, na ruim zes jaar gymnasium zou ik toch beter moeten weten, maar ik geloof nog steeds in leren op het laatste moment, de avond van tevoren. Vandaar ook een minimaal aantal uren slaap.

Maar, de toetsweek is voorbij, ik lig nu lekker onder een deken en een kopje thee op de bank, wat kaarsjes aan voor de gezelligheid en hoef even helemaal niks. Niks? Volgende week staat er nog een pws-presentatie op het programma (over een ontzettend interessant onderwerp waar zeker nog een keer een blogje over volgt), ik moet voor mijn bijlessen Engels nog een tweeënhalf uur durend oefenexamen voorbereiden en zo zijn er nog een paar aandachtspuntjes. Maar voor nu hoeft er even niks. En da's ook wel eens fijn.

Wie ben ik?

Hallo en welkom op mijn weblog. Droom, durf, schrijf.

Wie ben ik? Een vraag die ik mezelf meerdere malen stel. Ik ben Katinka, dochter, grote zus, lieve vriendin. Negentien jaartjes oud (of jong) en ik ben een doodnormale scholier, ik hoop volgend jaar succesvol psychologiestudent te zijn. Ik ben doodnormaal meisje, zo een die niet echt opvalt, die nergens bovenuit springt, die vrijwel overal gemiddeld in is, zo'n meisje met een passie voor muziek, een passie voor schrijven en zo'n meisje met grote dromen.
Ik word ook wel eens een vechtertje genoemd, een doorzetter. Klopt dat? Ja, in sommige opzichten wel. Al geldt dat voor bloggen dan weer wat minder. Ik ben zo iemand die een blog heel fanatiek bijhoudt, om 'm vervolgens te verwaarlozen. Het idee is om het hier een succes te laten worden. Ik probeer het. Ik ga ervoor. Waar ik over zal schrijven? Da's nog onbekend. Over wat me bezig houdt. Over wat ik wil delen met de wereld, met mijn lezers. Met jullie. En met het idee van dromen, durven en schrijven.