Geslaagd en klaar voor de toekomst!

Hallo trouwe lezers,

Excuses voor de lange tijd die ik jullie heb laten wachten op een nieuw stukje van mij - ruim een maand. Zoals ik in mijn vorige blog schreef, had ik toen last van examenstress. Ondertussen zijn we een maand verder, zijn de examens voorbij en kreeg ik afgelopen donderdag het goede nieuws dat ik geslaagd ben! Perfectionistisch als ik ben, was ik niet tevreden met mijn cijfers en ga ik woensdag toch een herexamen Grieks doen (ik heb immers niks te verliezen) maar het belangrijkste is dat ik mijn gymnasiumdiploma na zeven jaar dan eindelijk gehaald heb.

Na en paar weken in de boeken te hebben gezeten, 23,5 uur in de examenzaal te zijn geweest en iets te weinig slaap te hebben gehad, is nu ook het examengala waar ik al jaren naar uitkeek geweest. Wat een ervaring: een mooie jurk, prachtig krullend haar (waarvan m'n moeder zich afvroeg hoe ik eigenlijk aan zo'n bos haren kwam), mooie make up, een leuke auto (Brum - je weet wel, dat kleine gele autootje van tv - in het groot en groen) en ontzettend veel complimenten. Ik heb er ontzettend van genoten.

En nu staat er -bijna- een enorme lange vakantie voor de deur. Nog even een herexamen en een diploma-uitreiking, en dan is er twee maanden vrijheid. Heerlijk vooruitzicht. Een geweldige reis die gaat komen, hopelijk veel zon, gezellige avondjes met vrienden en een zomer om te genieten.
Volgend jaar studeren, ik heb er zin in! Na zeven jaar middelbare school ben ik meer dan klaar voor de volgende stap. Toegelaten bij de universiteit, volgend jaar psychologie studeren en de toekomst in: ik ben er klaar voor.

Examenstress

Het is weer een tijdje geleden dat ik een blogje heb geschreven en dat is niet voor niets: morgen beginnen de examens!

De examens waar ik zeven jaar naar toe heb geleefd, staan nu voor de deur en ineens is er veel te weinig tijd om alles te oefenen en te leren. Mijn kamer is een puinhoop, mijn hoofd is een chaos en mijn lijf zit vol spanning, ik leef op energydrankjes en ik slaap veel te weinig maar het goede nieuws is: over tweeënhalve week heb ik vakantie.
Er zou geen reden moeten zijn tot stress want ik sta er goed voor en als ik het allemaal niet had gekund, was ik niet in 6-gymnasium terecht gekomen, en het zal ook allemaal wel goedkomen. Een beetje stress schijnt gezond te zijn, goed voor de adrenaline en het hoort er ook allemaal bij.

Gister kwam ik op het geweldige idee om Oempa-loempa (je weet wel, die wezentjes uit Sjakie en de Chocoladefabriek) te worden want er is vast wel ergens een school waar je dat liedje kunt leren en waar je geen gymnasiumdiploma nodig hebt, en chocola eten kan ik al prima.
Ik moet ook wegblijven van de social media. Ik ben al gespannen en faalangstig en dat is opzich niet zo'n probleem, maar ik neem spanningen en stress van anderen makkelijk over en bij alle tweets en facebookposts die over de examens gaan, schiet ik meer in de stress. Komende weken focus ik me niet alleen op de examens, maar ga ik ook nog eens afkicken van mijn social media-verslaving :')

Het komg wel goed. Na mijn plannetjes om te ontsnappen voor de examens, een bijna twaalf uur durende natuurkundetraining afgelopen week en tips en vertrouwen van de mensen om me heen, begin ik er wel een beetje vertrouwen in de krijgen. Het eerste examen is Nederlands (zoals altijd volgens mij) en dat komt goed. Ik haal regelmatige voldoendes voor oefenexamens en hoewel het niet hele hoge cijfers zijn, is het goed genoeg. Natuurkunde levert de nodige spanning op maar ook daar ben ik na dinsdag klaar mee. En voor nu pak ik mijn Latijnse boek er maar weer bij en ga ik met mijn grote vriend Seneca aan de slag.

Als jullie allemaal heel hard aan me denken de komende weken, dan komt het vast allemaal goed.

Examens

Wiskundesommetjes, A plus B is C,
scheikundige reacties, wat moet ik hier nou mee?
Gruwelijke daden van Medea, wat is goed of kwaad?
Ik heb geen idee waar dit Engels nu weer over gaat.
Natuurkunde is ook zoiets, behoud van energie,
het doet me niet zoveel, geef mij maar biologie.
Wijsheden van Seneca, de Stoïcijnse leer,
ik moet ook maar eens kijken of ik 't Nederlands wel goed beheer.

Rekenmachine, woordenboeken en vooral binas is m'n beste vriend,
zodat ik straks na hard werken zal krijgen wat ik dan heb verdiend.

The Passion

Morgen is het Goede Vrijdag, zondag is het Pasen. Ik ben afgelopen tijd zo druk geweest met school, dat ik er helemaal niet bij stil heb gestaan dat het alweer Pasen is.
Vandaag bij de paasviering op school kregen we een stukje van The Passion van een paar jaar geleden te zien. De vrij letterlijke beschrijving van de kruisiging van Jezus bezorgde me rillingen en afgunst voor het programma, maar Geef mij nu je angst gezongen door Do raakte me wel, en mede hierdoor besloot ik om vanavond ook naar de uitzending van The Passion te kijken. En wat is het bijzonder.

Ik geloof in iets van een God, al kan ik dit moeilijk definiëren en ben ik er momenteel niet zo heel erg mee bezig. Ik zou graag willen geloven dat er iemand is gestorven en opgestaan voor onze zonden, maar het is allemaal zo lang geleden en het lijkt zo onwerkelijk en zo ver weg. En dat is het ook, maar door deze uitzending komt het dichterbij. Door het verhaal te moderniseren, komt deze uitzending en daarmee het verhaal van de kruisiging van Jezus binnen, maar wat mij vooral raakt, is de (moderne) muziek. Prachtig gezongen, songteksten die op verschillende manier te intrepeteren zijn en een betekenis hebben. Zelf vond ik Zo Stil gezongen door Jim Bakkum (origineel van Blof) het mooiste.

Wat mij ook raakt, is alle verschillende mensen te zien meelopen. Een Marokaanse jongen die meeloopt uit respect en samenzijn, mensen die meelopen om te laten zien dat het kruis van Jezus ook nu nog betekenis heeft, veel jongeren, zelfreflectie, dankbaarheid, veel mensen met een verschillende achtergrond maar met hetzelfde doel.
Zelf denk ik dat het mooie aan dit verhaal, aan deze uitzending, het samenzijn is. Samen voelen, samen delen, samen met de muziek. Pak maar m'n hand, stel niet teveel vragen, je kunt niet als enige de wereld dragen. Pak nou maar m'n hand, laat mij de weg wijzen. Het is geen probleem als je keer op keer jezelf wilt bewijzen, maar je kunt het niet alleen.
En al is samenzijn en liefhebben meer het idee van kerst, ik vind dat dit altijd zo zou moeten zijn. Om elkaar geven, er voor elkaar zijn en voor elkaar zorgen maakt de wereld mooier. Het is de liefde van en voor een medemens wat de wereld en wat het leven waardevol maakt. En ik ben maar een negentienjarig meisje met een blog als hobby die waarschijnlijk 'slechts' door bekenden gelezen wordt, maar al kan ik één iemand raken of bereiken, dan wil ik dat. Heb lief. Het klinkt zo cliché, maar liefhebben zit in kleine dingen. Geef een complimentje aan je broertje of zusje, geef je vader of moeder een extra knuffel, stuur die vriend(in) die het moeilijk heeft een mailtje of een smsje. Laat mensen weten wat ze voor je betekenen, en beteken zelf iets voor de mensen om je heen.
Het maakt de wereld mooier. 

Decentrale selectie

Gister was het zo ver, na een week of vier voorbereiden, twaalf hoofdstukken psychologie geleerd te hebben en toch wel wat zenuwen, heb ik gister meegedaan aan de decentrale selectie voor de bachelor psychologie in Nijmegen. Een toets over twaalf hoofdstukken uit het boek Forty Studies That Changed Psychology door Roger R. Hock.
Van deze Forty Studies heb ik er twaalf geleerd, met verschillende onderzoeksgebieden: hersenen, persoonlijkheid en gedrag. Zelf vind ik gedragsleer het meest interessant, en van de twaalf onderzoeken die ik geleerd heb, vond ik alleen het stukje over hypnose niet heel boeiend. Ik heb dus de goede studie gekozen, al zal dit niet helemaal representatief zijn.

En daar zat ik gisteren dan. Met zo'n 360 andere mensen, allemaal ongeveer van mijn leeftijd, bijna allemaal eindexamenkanidaten. De toets bestond uit 36 meerkeuzevragen en één open vraag, onderverdeeld in vier deelvragen. Ik had van tevoren gelezen dat ik 24 meerkeuzevragen goed zou moeten hebben om de toets te halen met een voldoende, ik denk dat dat wel is gelukt. Het is echter nog even de vraag hoe goed ik de toets heb gemaakt, en niet onbelangrijk, hoe goed de rest van de deelnemers het heeft gedaan. Als ik de toets gehaald heb, kom ik op een ranglijst, en de beste 225 kanidaten worden via de decentrale selectie geplaatst voor volgend jaar. En ik zou er zo ontzettend graag bijzitten, dan is de zekerheid er dat ik volgend jaar psychologie in Nijmegen kan gaan doen, dan hoef ik niet meer met de normale loting mee te loten, maar dit is dus nog even afwachten. Eind april krijg ik de uitslag, en ik heb er wel een goed gevoel over!

Papam habemus

En zo is er weer wereldnieuws, een nieuwe paus, waar ik een stukje over kan schrijven. Ik ben katholiek gedoopt, ik kom met kerst en pasen in de kerk en ik geloof in een God(heid), al weet ik niet zo goed wat dat precies is.
En nu is er een nieuwe paus. Ik wist ongeveer hoe zoiets ging omdat ik Angels and Demons heb gelezen (geweldig boek overigens), het conclaaf, de witte rook.. En uiteindelijk een nieuwe paus uit Argentinië. Argentijnse paus, Argentijnse koningin, ze nemen de wereld over.

Maar ik heb wel m'n twijfels bij een paus. Ik heb niks tegen het feit dat er een paus aan het hoofd van de (katholieke) kerk staat, maar ik vind dat dit met de tijd mee moet gaan. Ja, de paus twittert, maar als het om zaken als een homohuwelijk gaat, blijft dit achterhaald. Ik vind het belachelijk dat homo's niet samen gelukkig zouden mogen en kunnen zijn. Ik geloof in een God vol liefde, maar naar mijn mening kan die liefde zowel tussen man en vrouw, als tussen man en man of vrouw en vrouw plaatsvinden.
Ik verwacht niet dat dit met deze nieuwe paus Fransiscus I direct veranderen zal, maar ik heb wel stille hoop dat deze man voor een (kleine) 'revolutie' zal zorgen, het zou toch mooi zijn als hij als paus dichter bij de mensen komt te staan? Hij begon 'anders' (volgens de NOS-uitzending), met het Onze Vader en het Ave Maria, en misschien zegt zoiets wel iets over het karakter van deze man.

En misschien vond ik het leukste wel dat ik het Latijn redelijk kon verstaan en begrijpen, en dat ik eens iets heb aan mijn Latijn kennis - naast de filosofie van Seneca die ik momenteel vertaal.

Gedicht I

Ik zou graag willen schrijven,
woorden, zinnen die je raken.
Ik zou graag kunnen schrijven,
en zo een verschil kunnen maken.

Ik zou graag willen schrijven,
een gedicht waar je iets van leert.
Ik zou graag willen zijn,
iemand, die je inspireert.

Op zoek naar jezelf

Het is voorjaarsvakantie geweest, de herkansingen zijn voorbij en de griep is ook weer weg: ik heb weer tijd om te schrijven. En dat doe ik. Ik ben bezig met mijn levensbeschouwelijke autobiografie voor godsdienst, een mooie maar moeilijke opdracht. Nadenken over je leven, jezelf de vraag stellen; Wie ben ik? Hoe ben ik zo geworden? Ben ik wie ik wil zijn? Het zijn waardevolle vragen waarvan ik vind dat iedereen er eens over na zou moeten denken, maar het kan confronterend zijn. Wat doe je als je ontdekt dat jij niet degene bent die je eigenlijk zou willen zijn? En hoe zoek je naar jezelf? Hoe zoek je naar antwoorden op de eindeloze levensvragen? Waar vind je die antwoorden, zijn die antwoorden er wel? Het is een zoektocht, een waardevolle reis.

Voor de liefhebbers een fragmentje uit mijn autobiografie:

Ik ben al jaren op zoek naar wie ik ben, hoe ik gevormd ben, wie ik wil zijn. Zoekend, aftastend, vragend. Veel vragen zonder antwoorden. Maar misschien is zoeken naar jezelf niet de oplossing, misschien is het vormen, maken, creëren.

 

Veel vragen in deze blog, ook zonder antwoorden. Maar ik wil jullie aan het denken zetten. De meeste mensen die dit lezen zullen nu denken; ach, wat een filosofisch geklets. Dat is oke. Ik hoop dat er ook mensen zijn die zich nu afvragen wie zij eigenlijk zijn, wie de mensen om hun heen zijn. Het is het waard. Deze opdracht levert mij heel veel zelfkennis op, veel inzichten, en dat gun ik jullie ook.

Ik sluit deze blog af met een toepasselijke quote:
Toen ik moe was van zoeken, leerde ik vinden.
- Friedrich Nietzsche

De Wereld Draait Door

 

 

Ik ben gisteravond met een vriendin naar de opname van De Wereld Draait Door geweest op het cultuurpark Westergasfabriek in Amsterdam, als gezellige afsluiter van ons pws. Het was een ontzettend leuke ervaring!

Ik ben altijd al benieuwd geweest hoe zo'n studio er uit zou zien, en ik had wel verwacht dat het klein zo zijn, maar niet dat het zo klein en knus was. Op tv lijkt het een stuk groter, wat men met camera's allemaal niet kan doen.
De onderwerpen en gasten vielen een beetje tegen en lagen niet helemaal in mijn interessegebied (Peter R. de Vries, een oud Olympisch kampioen, twee cabaretiers en een band die goed was, maar niet mijn smaak), maar desondanks was het ontzettend leuk om een keer te zien hoe zo'n opname en live-uitzending werkt. En Matthijs van Nieuwkerk natuurlijk. Geweldige man, aardig, grappig en leuk. Jammer dat hij toch echt wel iets te oud voor mij is.

Achter de camera's hing een quote die me toch wel raakte en die ik even wil delen, omdat het zo ontzettend waar is:
Je mist meer dan je meemaakt.
Iets om even over na te denken.

Sophie (vriendin) en ik zijn toch zeker een aantal keer in beeld geweest, ontzettend grappig om jezelf terug te zien. Alles bij elkaar opgeteld was dit een ontzettende leuke ervaring en ben ik zeker van plan om nog een keer te gaan!

Inspiratie

En dan zijn er ineens tien dagen verstreken waarin ik iets had willen schrijven, maar ik niet zo goed weet wat. Nu al niet. Er gebeurt heel veel in de wereld, er gebeurt altijd veel in de wereld, maar wat moet ik over schrijven? Wat doet mijn mening ertoe? Er zijn genoeg andere onderwerpen om over te schrijven, maar om weer een stukje te plaatsen over muziek (de derde van de zes), om over vriendschappen, liefde (valentijnsdag) of school(stress) te schrijven, is ook zo standaard (en dat zal zeker nog veel meer komen). Dat wil ik dus allemaal niet. Maar wat dan? Om m'n blog nu al te verwaarlozen na slechts vijf berichten (en een aantal complimenten) is ook geen optie. Maar wat dan? Ik wil vandaag een stukje inspiratie met jullie delen.

Ik schrijf. Naas deze blog heb ik een schrijftumblr waar ik mijn geschreven creaties, variërend van korte zinnetjes tot gedichten, plaats. Schrijven komt ergens vandaan, er is een inspiratiebron. Bij mij wisselt deze bron dagelijks, ik schrijf over eigen ervaringen en over eigen gevoel, maar ik kan ook veel inspiratie halen uit geschreven werk van anderen. Niet alleen voor het schrijven, maar ook in het dagelijks leven. Korte quotes kunnen mij aan het denken zetten. Dit vind ik een hele mooie en is zo'n beetje mijn 'levensmotto' (al kan dat heel snel weer wisselen):

"Every day is a new beginning. Treat it that way. Stay away from what might have been, and look at what can be."
--Marsha Petrie Sue

Een simpele uitspraak, maar er is veel uit te halen. Opnieuw beginnen kan elke dag. Het roer omgooien, veranderen, verbeteren, het is altijd mogelijk. Wacht er niet mee. En ook; loslaten. Look at what can be. Kijk naar de mogelijkheden, durf te kijken, te voelen, te dromen. De toekomst komt vanzelf wel, het is aan jou om er iets van te maken. De mogelijkheden zijn er, de kansen zijn er. Het kan altijd.
Dat wil ik jullie graag meegeven vandaag.

Dag tegen pesten

Vandaag is het de Dag tegen pesten. Een thema-avond bij BNN waar zowel bekende als onbekende Nederlanders vertellen over pesten, over gepest worden, zelf pesten en de gevolgen en invloeden ervan. Hoewel de uitzending nog bezig is nu ik dit typ, vind ik het nu al heftig.

De grote vraag rondom pesten is natuurlijk: Waarom? Waarom pesten mensen elkaar? Waarom doen wij als mensen elkaar dit aan? Waarom? Ik weet het niet. Ik weet wel dat pesten een enorme invloed kan hebben, ik zie en merk het om me heen. Pesten is erg en pesten kan enorme gevolgen hebben, met in de extreemste gevallen zelfmoord als uitweg. De laatste tijd is het steeds meer in het nieuws, een twintigjarige jongen die zelfmoord pleegt, een vijftienjarig meisje dat voor de trein springt, en daarnaast nog ontzettend veel vergelijkbare situaties die het nieuws niet halen. Gaat het niet veel te ver? Loopt dit niet heel erg uit de hand? Ik denk het wel, maar wat ik ook denk is dat juist degene die pesten, zelf ook in de knoop zitten. Het is zo makkelijk, om je af te reageren op anderen en zo jezelf voorbij te lopen. Ik wil het niet goedpraten, maar ik denk dat dit wel een hele belangrijke factor is binnen het pesten.

Pesten is heftig en pesten zou per direct gestopt moeten worden. Hoe? Ik weet het niet. Als ik de oplossing had, dan werd er nu niet gepest. Ik denk dat de oplossing in ons zit, in ons als mensen, in onze liefde en vriendschap voor de medemens en in het besef dat je iemand van een enkele ‘grappige’  opmerking ongelukkig kan worden. Denk na. Denk na voor je weer zo’n grapje maakt.

Sta op tegen pesten. Ik weet dat dit cliché klinkt, maar sta op tegen pesten. Als ik al één iemand kan overhalen met dit blogje, als er al één iemand is die nu een keer extra nadenkt voor dat grapje, voor die klap en voor het pesten, dan ben ik al tevreden. Eén iemand van pesten redden is een begin. Laten we dat begin met z’n allen maken. Kijk niet machteloos toe. Denk nu niet; ach, pesten, dat doe ik niet. Help elkaar. Samen is sterker, liefdevoller en mooier.

Pws-onderzoek: Muziek, leuk of nuttig?

Na de toetsweekstress van vorige week, was het vandaag tijd om het pws-onderzoek af te sluiten. Dat met een interessant onderwerp, een goede samenwerking, een mooi verslag en een prima presentatie. En vooral grote opluchting dat het eindelijk klaar is. We zijn zo'n 80 uur verder met bloed, zweet en tranen, en een mooi resultaat.

Ik heb onderzoek gedaan naar klassieke muziek en het concentratievermogen van brugklasleerlingen, met verrassende resultaten. Misschien hebben jullie wel eens van het "Mozart-effect" gehoord, het zou namelijk zo zijn dat de muziek van Mozart een postieve invloed heeft op de intelligentie en het concentratievermogen, maar verschillende wetenschappers twijfelen hier nog steeds over. Nieuwsgierig gemaakt door verschillende resultaten en conclusies, hebben mijn pws-maatje en ik besloten om dit zelf te gaan onderzoeken. En niet zonder resultaat. Klassieke muziek heeft wel degelijk invloed op het concentratievermogen, leerlingen werken langzamer maar nauwkeuriger met deze muziek op de achtergrond. Zeker interessant. Maar wat dit pws vooral leuk maakte, was de verscheidenheid van de leerlingen. Wij vroegen ze vooraf enkele vragen in te vullen, en ook tijdens het afnemen van de testen kwamen leuke dingen naar voren.
Geslacht: Nee!
Leer je wel eens met muziek (zo ja, wanneer, bij maakwerk, opdrachten of leerwerk)? Nee, alleen bij maken en leren.
"Klassieke muziek? Draaien jullie dan Gangnamstyle?"

En zo waren er nog meer grappige opmerkingen. Nu is het nog even afwachten op het cijfer, maar voor mij is dit pws nu al geslaagd!

Canto Ostinato

Canto Ostinato. Al vanaf de eerste keer dat ik een stukje Canto hoorde, heeft dit me geraakt. Ik keek de film “Over Canto” en ik werd geraakt door de verhalen die daarin verteld worden, maar ik werd vooral geraakt door de stukken muziek, door de klanken van de piano’s die ik nooit eerder had gehoord, maar die gelijk vertrouwd voelde. Vervolgens heb ik anderhalf uur Canto Ostinato geluisterd van de cd die erbij zat. En steeds meer ben ik Canto gaan luisteren, met als hoogtepunt een live optreden van pianoduo Jeroen en Sandra van Veen in Leiden. Ruim anderhalf uur pianomuziek, ontzettend veel verschillende mensen die op een matje lagen te luisteren, mensen met allemaal een eigen verhaal en eigen emoties, maar één duidelijke overeenkomst; liefde voor de muziek.

Canto Ostinato is een pianostuk voor één tot vier piano’s (maar kan ook uitgevoerd worden door andere instrumenten als marimba, harp of orgel), gecomponeerd door Simeon ten Holt (1923-2012), en kan door de pianist die Canto speelt zelf ingevuld worden. Dat is één van de dingen die Canto zo bijzonder maakt. Als Canto gespeeld wordt, is het altijd persoonlijk.

Canto raakt mensen. Muziek kan mensen veranderen, Canto verandert mijn leven. Canto is een muziekstuk waarin alle emoties terug te vinden zijn. Dit schreef ik vlak na mijn live-ervaring: Het is als een reis door gevoel en emotie, een reis door de muziek waar je na onbepaalde tijd van terugkomt als een iets ander mens. Veranderd, ontroerd, geraakt.

En zo kreeg ik vorige week een pakketje via de post met daarin de bladmuziek van Canto Ostinato, en zo zijn mijn eerste noten Canto een feit.

 

Ik zou nu willen zeggen dat jullie allemaal Canto moeten luisteren, maar het is wel muziek waar je voor open moet staan. Je moet emotie durven laten gaan, je moet je over durven geven aan de muziek. En als je dat kunt, is Canto Ostinato een hele bijzondere, waardevolle ervaring.

Toetsweek, dat hebben we ook weer gehad.

Ik geloof dat bijna alle middelbare scholen in Nederland ofwel vorige week, ofwel deze week toetsweek hebben gehad, en ik dus ook. Afgelopen week bestond uit veel stress, veel boeken, veel koffie, weinig slaap en vrijwel geen sociaal leven. En wat valt er nou over zo'n week te schrijven? Het is, bij mij in ieder geval, altijd hetzelfde verhaal.
Ik neem me voor om weken van tevoren te beginnen met leren, zodat ik in de desbetreffende week niet zo hard meer hoef te werken en zodat ik tijd genoeg heb om ook te ontspannen. Elke keer begin ik met het moeilijkste vak op tijd (natuurkunde in mijn geval), en ben ik daar zo lang mee bezig dat ik eigenlijk pas het weekend van tevoren aan de zeven andere vakken begin. Normaal gesproken werk ik op zaterdag, maar ook daar regel ik vrij van zodat ik alles vast een keer kan doornemen in dat weekend, en uiteindelijk is het dan zondagavond en heb ik slechts de twee toetsen voor de maandag geleerd en is er aan de andere vakken nog steeds niks gedaan. Ja, na ruim zes jaar gymnasium zou ik toch beter moeten weten, maar ik geloof nog steeds in leren op het laatste moment, de avond van tevoren. Vandaar ook een minimaal aantal uren slaap.

Maar, de toetsweek is voorbij, ik lig nu lekker onder een deken en een kopje thee op de bank, wat kaarsjes aan voor de gezelligheid en hoef even helemaal niks. Niks? Volgende week staat er nog een pws-presentatie op het programma (over een ontzettend interessant onderwerp waar zeker nog een keer een blogje over volgt), ik moet voor mijn bijlessen Engels nog een tweeënhalf uur durend oefenexamen voorbereiden en zo zijn er nog een paar aandachtspuntjes. Maar voor nu hoeft er even niks. En da's ook wel eens fijn.

Wie ben ik?

Hallo en welkom op mijn weblog. Droom, durf, schrijf.

Wie ben ik? Een vraag die ik mezelf meerdere malen stel. Ik ben Katinka, dochter, grote zus, lieve vriendin. Negentien jaartjes oud (of jong) en ik ben een doodnormale scholier, ik hoop volgend jaar succesvol psychologiestudent te zijn. Ik ben doodnormaal meisje, zo een die niet echt opvalt, die nergens bovenuit springt, die vrijwel overal gemiddeld in is, zo'n meisje met een passie voor muziek, een passie voor schrijven en zo'n meisje met grote dromen.
Ik word ook wel eens een vechtertje genoemd, een doorzetter. Klopt dat? Ja, in sommige opzichten wel. Al geldt dat voor bloggen dan weer wat minder. Ik ben zo iemand die een blog heel fanatiek bijhoudt, om 'm vervolgens te verwaarlozen. Het idee is om het hier een succes te laten worden. Ik probeer het. Ik ga ervoor. Waar ik over zal schrijven? Da's nog onbekend. Over wat me bezig houdt. Over wat ik wil delen met de wereld, met mijn lezers. Met jullie. En met het idee van dromen, durven en schrijven.