The Passion

Morgen is het Goede Vrijdag, zondag is het Pasen. Ik ben afgelopen tijd zo druk geweest met school, dat ik er helemaal niet bij stil heb gestaan dat het alweer Pasen is.
Vandaag bij de paasviering op school kregen we een stukje van The Passion van een paar jaar geleden te zien. De vrij letterlijke beschrijving van de kruisiging van Jezus bezorgde me rillingen en afgunst voor het programma, maar Geef mij nu je angst gezongen door Do raakte me wel, en mede hierdoor besloot ik om vanavond ook naar de uitzending van The Passion te kijken. En wat is het bijzonder.

Ik geloof in iets van een God, al kan ik dit moeilijk definiëren en ben ik er momenteel niet zo heel erg mee bezig. Ik zou graag willen geloven dat er iemand is gestorven en opgestaan voor onze zonden, maar het is allemaal zo lang geleden en het lijkt zo onwerkelijk en zo ver weg. En dat is het ook, maar door deze uitzending komt het dichterbij. Door het verhaal te moderniseren, komt deze uitzending en daarmee het verhaal van de kruisiging van Jezus binnen, maar wat mij vooral raakt, is de (moderne) muziek. Prachtig gezongen, songteksten die op verschillende manier te intrepeteren zijn en een betekenis hebben. Zelf vond ik Zo Stil gezongen door Jim Bakkum (origineel van Blof) het mooiste.

Wat mij ook raakt, is alle verschillende mensen te zien meelopen. Een Marokaanse jongen die meeloopt uit respect en samenzijn, mensen die meelopen om te laten zien dat het kruis van Jezus ook nu nog betekenis heeft, veel jongeren, zelfreflectie, dankbaarheid, veel mensen met een verschillende achtergrond maar met hetzelfde doel.
Zelf denk ik dat het mooie aan dit verhaal, aan deze uitzending, het samenzijn is. Samen voelen, samen delen, samen met de muziek. Pak maar m'n hand, stel niet teveel vragen, je kunt niet als enige de wereld dragen. Pak nou maar m'n hand, laat mij de weg wijzen. Het is geen probleem als je keer op keer jezelf wilt bewijzen, maar je kunt het niet alleen.
En al is samenzijn en liefhebben meer het idee van kerst, ik vind dat dit altijd zo zou moeten zijn. Om elkaar geven, er voor elkaar zijn en voor elkaar zorgen maakt de wereld mooier. Het is de liefde van en voor een medemens wat de wereld en wat het leven waardevol maakt. En ik ben maar een negentienjarig meisje met een blog als hobby die waarschijnlijk 'slechts' door bekenden gelezen wordt, maar al kan ik één iemand raken of bereiken, dan wil ik dat. Heb lief. Het klinkt zo cliché, maar liefhebben zit in kleine dingen. Geef een complimentje aan je broertje of zusje, geef je vader of moeder een extra knuffel, stuur die vriend(in) die het moeilijk heeft een mailtje of een smsje. Laat mensen weten wat ze voor je betekenen, en beteken zelf iets voor de mensen om je heen.
Het maakt de wereld mooier. 

Decentrale selectie

Gister was het zo ver, na een week of vier voorbereiden, twaalf hoofdstukken psychologie geleerd te hebben en toch wel wat zenuwen, heb ik gister meegedaan aan de decentrale selectie voor de bachelor psychologie in Nijmegen. Een toets over twaalf hoofdstukken uit het boek Forty Studies That Changed Psychology door Roger R. Hock.
Van deze Forty Studies heb ik er twaalf geleerd, met verschillende onderzoeksgebieden: hersenen, persoonlijkheid en gedrag. Zelf vind ik gedragsleer het meest interessant, en van de twaalf onderzoeken die ik geleerd heb, vond ik alleen het stukje over hypnose niet heel boeiend. Ik heb dus de goede studie gekozen, al zal dit niet helemaal representatief zijn.

En daar zat ik gisteren dan. Met zo'n 360 andere mensen, allemaal ongeveer van mijn leeftijd, bijna allemaal eindexamenkanidaten. De toets bestond uit 36 meerkeuzevragen en één open vraag, onderverdeeld in vier deelvragen. Ik had van tevoren gelezen dat ik 24 meerkeuzevragen goed zou moeten hebben om de toets te halen met een voldoende, ik denk dat dat wel is gelukt. Het is echter nog even de vraag hoe goed ik de toets heb gemaakt, en niet onbelangrijk, hoe goed de rest van de deelnemers het heeft gedaan. Als ik de toets gehaald heb, kom ik op een ranglijst, en de beste 225 kanidaten worden via de decentrale selectie geplaatst voor volgend jaar. En ik zou er zo ontzettend graag bijzitten, dan is de zekerheid er dat ik volgend jaar psychologie in Nijmegen kan gaan doen, dan hoef ik niet meer met de normale loting mee te loten, maar dit is dus nog even afwachten. Eind april krijg ik de uitslag, en ik heb er wel een goed gevoel over!

Papam habemus

En zo is er weer wereldnieuws, een nieuwe paus, waar ik een stukje over kan schrijven. Ik ben katholiek gedoopt, ik kom met kerst en pasen in de kerk en ik geloof in een God(heid), al weet ik niet zo goed wat dat precies is.
En nu is er een nieuwe paus. Ik wist ongeveer hoe zoiets ging omdat ik Angels and Demons heb gelezen (geweldig boek overigens), het conclaaf, de witte rook.. En uiteindelijk een nieuwe paus uit Argentinië. Argentijnse paus, Argentijnse koningin, ze nemen de wereld over.

Maar ik heb wel m'n twijfels bij een paus. Ik heb niks tegen het feit dat er een paus aan het hoofd van de (katholieke) kerk staat, maar ik vind dat dit met de tijd mee moet gaan. Ja, de paus twittert, maar als het om zaken als een homohuwelijk gaat, blijft dit achterhaald. Ik vind het belachelijk dat homo's niet samen gelukkig zouden mogen en kunnen zijn. Ik geloof in een God vol liefde, maar naar mijn mening kan die liefde zowel tussen man en vrouw, als tussen man en man of vrouw en vrouw plaatsvinden.
Ik verwacht niet dat dit met deze nieuwe paus Fransiscus I direct veranderen zal, maar ik heb wel stille hoop dat deze man voor een (kleine) 'revolutie' zal zorgen, het zou toch mooi zijn als hij als paus dichter bij de mensen komt te staan? Hij begon 'anders' (volgens de NOS-uitzending), met het Onze Vader en het Ave Maria, en misschien zegt zoiets wel iets over het karakter van deze man.

En misschien vond ik het leukste wel dat ik het Latijn redelijk kon verstaan en begrijpen, en dat ik eens iets heb aan mijn Latijn kennis - naast de filosofie van Seneca die ik momenteel vertaal.

Gedicht I

Ik zou graag willen schrijven,
woorden, zinnen die je raken.
Ik zou graag kunnen schrijven,
en zo een verschil kunnen maken.

Ik zou graag willen schrijven,
een gedicht waar je iets van leert.
Ik zou graag willen zijn,
iemand, die je inspireert.

Op zoek naar jezelf

Het is voorjaarsvakantie geweest, de herkansingen zijn voorbij en de griep is ook weer weg: ik heb weer tijd om te schrijven. En dat doe ik. Ik ben bezig met mijn levensbeschouwelijke autobiografie voor godsdienst, een mooie maar moeilijke opdracht. Nadenken over je leven, jezelf de vraag stellen; Wie ben ik? Hoe ben ik zo geworden? Ben ik wie ik wil zijn? Het zijn waardevolle vragen waarvan ik vind dat iedereen er eens over na zou moeten denken, maar het kan confronterend zijn. Wat doe je als je ontdekt dat jij niet degene bent die je eigenlijk zou willen zijn? En hoe zoek je naar jezelf? Hoe zoek je naar antwoorden op de eindeloze levensvragen? Waar vind je die antwoorden, zijn die antwoorden er wel? Het is een zoektocht, een waardevolle reis.

Voor de liefhebbers een fragmentje uit mijn autobiografie:

Ik ben al jaren op zoek naar wie ik ben, hoe ik gevormd ben, wie ik wil zijn. Zoekend, aftastend, vragend. Veel vragen zonder antwoorden. Maar misschien is zoeken naar jezelf niet de oplossing, misschien is het vormen, maken, creëren.

 

Veel vragen in deze blog, ook zonder antwoorden. Maar ik wil jullie aan het denken zetten. De meeste mensen die dit lezen zullen nu denken; ach, wat een filosofisch geklets. Dat is oke. Ik hoop dat er ook mensen zijn die zich nu afvragen wie zij eigenlijk zijn, wie de mensen om hun heen zijn. Het is het waard. Deze opdracht levert mij heel veel zelfkennis op, veel inzichten, en dat gun ik jullie ook.

Ik sluit deze blog af met een toepasselijke quote:
Toen ik moe was van zoeken, leerde ik vinden.
- Friedrich Nietzsche