The Passion

Morgen is het Goede Vrijdag, zondag is het Pasen. Ik ben afgelopen tijd zo druk geweest met school, dat ik er helemaal niet bij stil heb gestaan dat het alweer Pasen is.
Vandaag bij de paasviering op school kregen we een stukje van The Passion van een paar jaar geleden te zien. De vrij letterlijke beschrijving van de kruisiging van Jezus bezorgde me rillingen en afgunst voor het programma, maar Geef mij nu je angst gezongen door Do raakte me wel, en mede hierdoor besloot ik om vanavond ook naar de uitzending van The Passion te kijken. En wat is het bijzonder.

Ik geloof in iets van een God, al kan ik dit moeilijk definiëren en ben ik er momenteel niet zo heel erg mee bezig. Ik zou graag willen geloven dat er iemand is gestorven en opgestaan voor onze zonden, maar het is allemaal zo lang geleden en het lijkt zo onwerkelijk en zo ver weg. En dat is het ook, maar door deze uitzending komt het dichterbij. Door het verhaal te moderniseren, komt deze uitzending en daarmee het verhaal van de kruisiging van Jezus binnen, maar wat mij vooral raakt, is de (moderne) muziek. Prachtig gezongen, songteksten die op verschillende manier te intrepeteren zijn en een betekenis hebben. Zelf vond ik Zo Stil gezongen door Jim Bakkum (origineel van Blof) het mooiste.

Wat mij ook raakt, is alle verschillende mensen te zien meelopen. Een Marokaanse jongen die meeloopt uit respect en samenzijn, mensen die meelopen om te laten zien dat het kruis van Jezus ook nu nog betekenis heeft, veel jongeren, zelfreflectie, dankbaarheid, veel mensen met een verschillende achtergrond maar met hetzelfde doel.
Zelf denk ik dat het mooie aan dit verhaal, aan deze uitzending, het samenzijn is. Samen voelen, samen delen, samen met de muziek. Pak maar m'n hand, stel niet teveel vragen, je kunt niet als enige de wereld dragen. Pak nou maar m'n hand, laat mij de weg wijzen. Het is geen probleem als je keer op keer jezelf wilt bewijzen, maar je kunt het niet alleen.
En al is samenzijn en liefhebben meer het idee van kerst, ik vind dat dit altijd zo zou moeten zijn. Om elkaar geven, er voor elkaar zijn en voor elkaar zorgen maakt de wereld mooier. Het is de liefde van en voor een medemens wat de wereld en wat het leven waardevol maakt. En ik ben maar een negentienjarig meisje met een blog als hobby die waarschijnlijk 'slechts' door bekenden gelezen wordt, maar al kan ik één iemand raken of bereiken, dan wil ik dat. Heb lief. Het klinkt zo cliché, maar liefhebben zit in kleine dingen. Geef een complimentje aan je broertje of zusje, geef je vader of moeder een extra knuffel, stuur die vriend(in) die het moeilijk heeft een mailtje of een smsje. Laat mensen weten wat ze voor je betekenen, en beteken zelf iets voor de mensen om je heen.
Het maakt de wereld mooier.